Teken of toeval?

toevallig

Op mijn Spotify-playlist staan 115 liedjes die door de app op mijn telefoon in willekeurige volgorde afgespeeld worden op ieder door mij gewenste moment.

Ik was afgelopen maandag buiten aan het werk en Spotify zorgde voor de nodige arbeidsvitaminen. Ik zat redelijk in mijn vel en had er best zin in, ondanks het matige weer. Maar op het ogenblik dat Drag Queens in Limousines van Mary Gauthier langskwam verdween de animo en voelde ik me opeens ingehaald door de tijd. De tekst van dit liedje gaat namelijk over een meisje die alles achterlaat om een nieuw leven te beginnen, weg van conventies en plichten, te midden van hippies, drank en drugs. En ik, ik verlang al heel lang naar zo’n ander leven, ver weg van werk en sleur, in vrijheid en onafhankelijkheid, los van alles.

Maar het is er helaas nooit van gekomen en ik realiseerde me nu ineens dat ik veel te laat ben voor zoiets: ik ben 55 en naar verwachting ver over de helft van mijn leven. Ik kan me wat dat betreft beter met het naderende levenseinde bezig houden in plaats van te dromen over een ander bestaan, want hoeveel tijd zou ik überhaupt nog krijgen voor dat andere leven? Vadertje Tijd heeft me ingehaald, dromen over verandering heeft weinig zin meer.

Terwijl ik dit overdacht, kwam Spotify met Amazing Grace van Don Edwards op de proppen en daarna zong Jessi Colter haar bewerking van Psalm 136: His loving kindness endures forever. Wat een combinatie! Het eerste nummer gaat over de genade van Jezus voor een verstokt zondaar, waarna de daarop volgende psalm de ‘liefdevolle vriendelijkheid’ van God noemt en roemt.

Ik vroeg me meteen af of dit een teken van Hogerhand was of alleen maar toeval. Ik heb de liedjes zelf uitgekozen en Spotify selecteert willekeurig, dus het ligt niet voor de hand om daar een betekenis aan te hechten. Maar toch….het is haast té toevallig om nog toeval te zijn! Dat moment, na die gedachten van mij; de combinatie van liedjes – het voelt als een teken van God. Als een vingerwijzing: zoek iets anders, iets beters, zoek God – in plaats van te te vluchten voor je huidige leven.

Maar een atheïst zou hier hoe dan ook wel raad mee weten, vermoed ik, net als een statisticus met kennis van toevalsfactoren, correlaties en dergelijke. ‘Een klassiek geval van wishful thinking,’ hoor ik de scepticus al opmerken, ‘een mens op zoek naar zingeving en een stem van Boven.’.
En toch, en toch….

 

 

De tekst van een liedje (2)

Every grain of sand van Bob Dylan is een liedje met een tekst die gaat over gekend zijn door God. De zanger beschrijft zijn leven als een reis waarbij hij gaandeweg tot het inzicht kwam dat, zoals Jezus het zegt, ‘Elke haar op zijn hoofd geteld is’:

Then onward in my journey
I come to understand
that every hair is numbered
like every grain of sand.

Ik herken iets van mezelf en van mijn eigen leven in het liedje, in het bijzonder als de tekst verhaalt over verleidingen:

I gaze into the doorway
of temptation’s angry flame.
And every time I pass that way
I’ll always hear my name.

Een poëtische manier om te zeggen dat bepaalde verleidingen vaak heel dichtbij zijn, confronterend dichtbij, en daarom lastig te weerstaan. Alsof je als een magneet naar iets toe getrokken wordt, iets fouts weliswaar, maar daarom niet minder aantrekkelijk voor mijn vlees en geest.

Op YouTube vond ik geen video van dit nummer maar gelukkig wel op Vimeo, met de tekst op het beeld:

 

De tekst van een liedje

Sommige mensen luisteren niet of nauwelijks naar de tekst van een liedje. Ik wel: ik luister naar de tekst en laat me raken door de inhoud ervan.

 

 After the goldrush van Neil Young is een liedje met een behoorlijk mysterieuze tekst. Ik las ooit dat Neil Young, toen een journalist hem vroeg naar de inhoud en betekenis, hij antwoordde met: ik heb geen idee….

 

 Hieronder het laatste couplet van ‘After the goldrush’. Erg mooi vind ik dat – een ruimteschip dat de aardbewoners naar een andere planeet brengt, een andere toekomst tegemoet. Een droom, een visioen…Maar wat bedoeld onze Canadese zanger hier nu precies mee? Is het een metafoor voor iets anders misschien? Ik zou het echt niet weten…

 

 Well, I dreamed I saw the silver
Space ships flying
In the yellow haze of the sun,
There were children crying
And colors flying
All around the chosen ones.
All in a dream, all in a dream
The loading had begun.
They were flying Mother Nature’s
Silver seed to a new home in the sun.
Flying Mother Nature’s
Silver seed to a new home.

 

 Behalve de originele uitvoering van After the Goldrush door Neil Young himself bestaan er ook verschillende covers. De zangeres K. D. Lang vertolkt het liedje het mooist, naar mijn bescheiden mening:

 

 

De psalmen – maar dan anders

De Amerikaanse zangeres Jessi Colter heeft een album uit met eigentijdse uitvoeringen van een aantal psalmen.

Je moet er erg aan wennen als je ze voor het eerst hoort. Maar hoe meer je ze hoort, hoe vertrouwder ze worden. Best goed dat ook in onze tijd mensen zich wagen aan deze zeer oude liederen uit de Bijbel.

Hieronder Jessi Colter en psalm 150, de laatste psalm uit het bijbelboek en misschien wel een ‘samenvatting’ van alle voorgaande 149 psalmen.

 

Oh Lord

Een mooi stukje black gospel/blues in het YouTube-filmpje hieronder: Oh Lord, I want you to help  me van een zanger met de naam Reverend Robert Wilkins

De man zong de blues in jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw, bekeerde zich tot de kerk nadat er bij een optreden van hem iemand werd vermoord en werd later bevestigd als voorganger. Hij overleed in 1987.

Deze muziek komt recht uit het hart, straight from the cottonfields. Je hoort ze zuchten, die zwarte dagloners die voor een schamel loon de hele dag in de brandende zon katoen lopen te plukken voor de blanke bazen: Oh Lord, I want you to help me….

Lam van God

Op zoek naar liedjes gerelateerd aan Hemelvaart (tot lering en stichting van zowel mijzelf als de lezers van deze blog) kwam ik op een gegeven moment uit bij Agnus Dei van Michael W. Smith:

(dit is de YouTube-opname van Agnus Dei mét tekst, dus dat is nog eens makkelijk meezingen….)

Agnus Dei betekent Lam van God. Een bijbelse aanduiding voor Jezus die als een lammetje dat geslacht wordt om als offer te dienen in de tempel, zichzelf opofferde voor de mensen. Deze benaming komt voor in het Evangelie en in het laatste bijbelboek, de Apocalyps.

Het nummer bestaat in feite uit één enkel couplet, dat telkens herhaalt wordt, als een soort mantra of een voort-durende aanbidding. Deze herhaling zorgt ervoor dat het liedje gauw in je hoofd gaat zitten, wat misschien ook de bedoeling van de componist was….

En dit alles valt dan onder de noemer ‘Praisemuziek’ en daarbij hoort een (kerk)zaal vol extatische mensen die hun handen opheffen naar de hemel. Op de YouTube-opname zonder tekst is dit ook inderdaad te zien.
Het is een manier van musiceren en God aanbidden uit de Afro-Amerikaanse traditie – uitbundig, met veel emotie, kernachtig en (misschien) wat oppervlakkig.
Ik vraag me altijd af bij het zien of horen van dit soort opnames in hoeverre deze mensen echt van de Geest vervuld zijn. Anders gezegd: komt hun religieuze vervoering echt uit God voort of toch uit henzelf? Maar misschien ben ik gewoon een stijve Calvinist die te weinig gewend is aan uitbundigheid….

Have pity

Mr President, have pity on the working man is een liedje van Randy Newman. Het werd vrij recent nog gecoverd door de Hard Working Americans, en deze laatste versie hoorde ik vandaag via Spotify.
Ik moest toen onwillekeurig denken aan de kabinetsformatie in ons land en aan de gewone man, en in mijn hoofd veranderde de titel van het liedje in iets als:

Mr. Rutte, Mr. Buma, Mr. Pechtold, etc. have pity on the working (Dutch) man.

Want denken die mannen (en één vrouw) daar in Den Haag wel genoeg aan de gewone man, of verdwijnt dat achter de horizon van het algemeen belang, het grote geheel?? Hebben ze het misschien alleen over de macro-economie en vergeten ze de micro-: de portemonnee van Jan en Janny Modaal?
En in de sfeer van compromissen sluiten en handjeklap kunnen er gemakkelijk goede voornemens en verkiezingsbeloftes sneuvelen. En soms hebben mooie plannen ongedachte en minder mooie bijwerkingen, vaak ten koste van bepaalde mensen….

Dus, beste heren en dame: ‘have pity’ met ons, de arme belastingbetalers die zo graag wat meer zouden willen overhouden aan het eind van de maand. Denk af en toe aan ons als jullie weer bij elkaar zitten daar op het Binnenhof.

Hieronder de muziekvideo van het genoemde liedje:

Nostalgie

Het liedje Coyotes van Don Edwards waarover ik eerder blogde (hier), gaat over nostalgie, het verlangen naar vroeger. Dat verlangen kan heel sterk zijn, vooral bij ouderen. Want hoe ouder je wordt, hoe meer je terugkijkt op je leven. En hoe meer je terugkijkt, hoe meer je brein je bedriegt met een romantische voorstelling van vroeger.

Lees verder “Nostalgie”

Johnny Cash

Een mooi liedje van wijlen Johnny Cash over levens die te gronde gaan…een droevig onderwerp maakt vaak een goede song!

 

Ik houd van de stem van Johnny Cash en van het repertoire dat hij aan het eind van zijn leven zong. Met name de ‘American Recordings‘, 6 platen die hij voor het American-label maakte, zijn erg goed. De laatste 2 werden postuum uitgebracht….

Toch merk ik dat de liefde voor muziek bij mij niet vrij is van afgoderij. Het respect dat ik heb voor een zanger vanwege de goede liedjes die hij maakt, gaat vaak vrijwel naadloos over in iets anders. In een vorm van verering eigenlijk – het op een voetstuk zetten, alles willen weten van de man, een te grote plek geven in hoofd en hart. En da’s in feite afgoderij….