Drukte

mentale inspanning

Drie tuinklussen vandaag en dat betekent: drie verschillende tuineigenaren met drie verschillende tuinen; drie keer omschakelen voor mij en me drie keer opnieuw instellen op een andere situatie en een ander persoon.
Voor iemand met autisme best wel een uitdaging en best wel iets om tegenop te zien.

En dan nog de fysieke component: het werk, de inspanning, de spieren die zich spannen om een bepaalde handeling uit te voeren. De hand die een snoeischaar of heggenschaar omklemt en laat werken, een rug die zich bukt naar de grond om onkruid uit te trekken, armen die een schoffel en hark door en over de grond laten bewegen, de handen die een bezem vasthouden en zijn werk laten doen.

En dan is er de drukte van een aangekondigd familiebezoek morgen. Ze blijven weliswaar niet zo lang, maar het geeft toch onrust in je hoofd en een stukje spanning: zal alles goed gaan, weet ik me te gedragen, zeg ik niets verkeerds?

En onze bruiloft nadert met rasse schreden. Familie en vrienden hebben net de trouwkaart ontvangen en reageren daarop. En er zijn natuurlijk altijd dingen die nog geregeld moeten worden voor die grote dag. Nog meer drukte….
En dan nog het opzien tegen de trouwdag zelf: zal alles goed gaan, weet ik me te gedragen, zullen de gasten zich harmonieus met elkaar vermengen, of zal het botsen? Sommigen zijn gelovig terwijl anderen niets moeten hebben van de kerk, als dát maar goed gaat…..

Open

Open staan voor alles zoals Mike Scott in onderstaand liedje zingt, lijkt mooi, maar is waarschijnlijk te hoog gegrepen. Zeker voor mij – mijn autistische geest staat vooral open voor obsessies, voor verslavingen, voor een verdraaide versie van dingen die op zich goed zijn, mits met mate toegepast. Maar ik kán geen maat houden, ik ben een mateloos mens.

‘Kunnen’ en ‘willen’ liggen dicht naast elkaar, trouwens. Mijn wil is verdraaid – door aanleg misschien, in combinatie met verkeerde keuzes en een bepaalde levensloop. En mede daardoor ben ik niet open, maar gesloten.

En voor het spirituele sta ik te weinig open. Te onrustig om tot mezelf te komen, om diep in mijn hart te schouwen en daar misschien God te vinden. Want God leeft in het hart van een mens, zei de dominee laatst. Dus ik moet het doen met mijn onrust en mijn obsessies en mijn autisme. En mijn geslotenheid.

Tegenslag

tegenslag

Ik had mijn auto vandaag in de reparatie, omdat enige tijd geleden iemand zo ‘vriendelijk’ was om zonder om te kijken achteruit te karren bovenop mijn voorbumper…
Ik had een vervangende auto mee gekregen om op mijn werk te kunnen komen… Lees verder “Tegenslag”

Op visite

prikkels

ik ga op visite vandaag bij een bevriend echtpaar van wie de mannelijke helft gisteren 50 is geworden.

Het wordt een high tea, geloof ik. Nou ja, het zal wel. High tea of gewone verjaardag, ik zie altijd als een berg tegen dit soort dingen op. Het binnenkomen alleen al, met de begroeting – de drie zoenen voor de vrouwen en het handen schudden met de mannen.
Dan het lawaai van al die mensenstemmen – te veel mensen in een te kleine ruimte; de onrust van de kinderen die voortdurend om aandacht vragen. En meer. Prikkels dus, heel veel prikkels.

En natuurlijk de min of meer verplichte conversatie met degene die naast je zit en/of de gastheer/gastvrouw:

** aandachtig luisteren, belangstelling tonen,

** focussen, je niet laten afleiden door al die andere mensen om je heen;

** op het juiste moment reageren, niet te vroeg en niet te laat;

** de spreker niet in de rede vallen, maar laten uitspreken;

** oogcontact maken, maar niet staren; niet weg dwalen met je blik, niet te lang althans, want dat verraadt gebrek aan belangstelling.

Als ik na zo’n sociale activiteit naar bed ga ’s avonds, moet ik vaak een oxazepammetje nemen om een beetje tot rust te komen en de stemmen in mijn hoofd tot zwijgen te brengen. En de dag erna ben ik meestal uitgeteld en moet ik eerst herstellen.

Mijn werk

schoffel

Gisteren weer gewoon gewerkt na het pinksterweekeinde.

Werken geeft afleiding, da’s een voordeel. Je piekert (meestal) minder als je je kunt focussen op een taak.
En die taak bestond voor mij uit het schoffelen van twee plantvakken met coniferen van een meter vijfenzeventig hoog. In de regen en de wind trouwens, met een regenpak aan dat op sommige plekken doorlekte. Never mind. Had je maar geen tuinman moeten worden. 🙂

Ik werk altijd van koffiepauze naar lunchpauze naar middagpauze naar einde werktijd, met mijn honden in de buurt en vriendin op Whatsapp. En ik ben redelijk gelukkig op die manier, zolang andere mensen maar een beetje op afstand blijven….
Druk in mijn hoofd gisteren, dat wel, maar het waren geen nare gedachten, gewoon de gebruikelijke kakofonie van over elkaar heen buitelende dingetjes. Het kon slechter, al met al.

Vanochtend heb ik bij een eigen klant in Wassenaar de tuin netjes gemaakt. Het was de laatste keer voor mij, want ik ga vanaf volgende week ook op maandag voor mijn baas werken en moet daarom tuinklussen afstoten.
Dus ik heb afscheid genomen van deze klant en dat voelde eigenlijk goed. Je sluit iets af op die manier, je verwijdert iemand uit je leven die je verder niet zult missen. Afscheid nemen geeft rust. Afscheid nemen is goed.

 

AGNOST?

agnost

Misschien ben ik agnost.
Want ik weet niet zeker of God bestaat.
Ik twijfel en twijfel en twijfel…..
Je kunt je eigen lichaam zien, voelen en betasten, maar God niet.
En wonderen gebeuren er nauwelijks meer.
En als je op de deur klopt, komt er geen reactie.

Angst is een slechte raadgever, zegt men. Maar veel religie is juist gebaseerd op die angst voor een al-machtige God en Zijn oordeel over onze daden aan het eind der tijden. En die angst heb ik zelf ook in niet geringe mate en draagt bij aan mijn verwarring op dit punt en mijn twijfel over de juistheid van een godsgeloof.

En voorts is de bijbel een moeilijk boek, dat het stempel draagt van de tijd en de cultuur waarin het geschreven is – een andere tijd en andere cultuur dan de mijne. En het bevat anachronismen, tegenstrijdigheden en verhalen die ontleend lijken te zijn aan de godenwereld van omliggende landen. Dus hoe serieus moet je zo’n boek dan nemen?

Ik realiseerde me trouwens zo-even dat in de eerste zin van dit stukje – ‘Misschien ben ik een agnost’ – onbedoelde humor zit. Want een agnost weet eigenlijk niets zeker – dus ook niet of hij wel echt een agnost is…:-)

Aan het werk

Hard gewerkt gisteren op de kwekerij in Wassenaar, maar met plezier. Het werk wat ik momenteel doe is redelijk eenvoudig en valt in de categorie onkruidbestrijding. We hebben het dan over schoffelen en uitharken; en als er niet geschoffeld kan worden (omdat de planten daarvoor te kwetsbaar zijn of het onkruid te nat van de regen), het uitwieden met de hand van de ongewenste plantengroei.

Het aloude werken in handkracht dus, traditiegetrouw qua beloning veel lager gewaardeerd dan werken met de geest en da’s niet eerlijk.
Werk wat beneden mijn intellectuele capaciteiten is waarschijnlijk, maar het zij zo. Mijn autistische karakter zorgt in dit opzicht voor beperkingen. Er zit gewoon niet meer in, denk ik. Ik kan niet in een team werken en ik kan slecht tegen kritiek. Verder heb ik een eigen werkritme,  wat inhoudt dat ik ’s ochtends veel werk verzet en ’s middags afbouw….want ik ben een echt ochtendmens. En ik kan niet tegen lawaai/druk gedoe om me heen en ben totaal niet stressbestendig.

Maar op de kwekerij heb ik mijn eigen taak en verantwoordelijkheid. En dat gaat goed en geeft voldoening. Mede dankzij mijn arbeid groeien de planten uit tot verkoopbare exemplaren. En af en toe een complimentje van de baas doet goed.
De Spotifyplaylist op mijn mobiele telefoon zorgt voor ‘Arbeidsvitaminen’. Het geeft me soms net dat zetje extra als het werk me verveelt of ik stuk zit.

Het tekort

Ik ga achter mijn computer zitten en zet een mooi liedje op, het liedje van de vorige blogpost. Op het moment dat Johnny Cash begint te zingen, haast vriendin zich naar de keuken om de vaat te gaan doen. Dit gaat gepaard met veel lawaai van vaatwerk dat eerst in de afwasbak klettert en daarna op het aanrechtblad gezet wordt. Kastjes die open en dicht gaan om het vaatwerk weg te zetten, geschuif, gerommel, gedoe. Lawaai. En ergernis bij mij.

Doet ze dit nu met opzet of is het ‘gewoon’ onnadenkendheid? Ik vind niet de woorden om dit aan haar te vragen, maar laat als ze eenmaal klaar is wel iets merken….

Dit zijn van die momenten waarop ik terug verlang naar mijn solitaire staat van enkele jaren geleden. De tijd dat ik nog geen relatie had. Toen was ik eenzaam, maar nu voel ik me ook alleen. Want als je partner zo heel anders is dan jij, geeft dit op sommige momenten een heel apart gevoel van alleen-zijn.

Naderhand geeft vriendin aan dat ze wilde gaan lezen toen ik die muziek aanzette….en dat ze niet kan lezen als ik muziek draai.
En dat ze vindt dat ik met mijn autisme bepaal wat er hier in huis wel en niet kan….en dat dat haar dwarszit. Ze kan háár muziek niet draaien omdat ik die niet verdraag (dat is waar) en ze kan ook geen tv kijken omdat ze weet dat ik me dan erger aan het geluid daarvan (dat is ook waar). En ze vindt dat ik teveel blog. Ze noemt het een verslaving.
Oh, die gebrokenheid in relaties! Oh, dat tekort!

Genot als godsdienst (2)

test-vraatzucht-waterverf_orig.jpg

 

In mijn vorige column onder deze titel ging het over een bierproeffestival in een kerk. Ik schreef toen over de huidige ‘genotzuchtige generatie’.

Maar hoe zit het eigenlijk met mezelf? Want ik maak ook deel uit van deze generatie. En waar je mee omgaat, wordt je mee besmet, luidt een bekend gezegde…

Nou, dat valt nog niet mee als ik eerlijk ben. Weliswaar ga ik niet naar bierproeverijen, maar ik heb zo mijn eigen, stiekeme vormen van genot. Je zou het verslavingen kunnen noemen, misschien. Cafeïne is zo’n verslaving. Ik zou mijn dagelijkse koppen koffie niet willen of kunnen missen. En een biertje thuis na afloop van de werkdag is ook iets waar ik slecht buiten kan. En allerhande zoetigheid, variërend van drop tot vanillevla met een toefje slagroom.
En seksueel genot niet te vergeten, maar daar wil ik het liever niet over hebben op deze blog. Maar het is er wel degelijk….

Ik ben een genotzuchtig mens, niks beter dan al die anderen. Soberheid is een kleed wat mij nooit heeft gepast. Helaas, want daardoor ben ik een onvrij mens die te vaak zijn begeerten najaagt. Heeft dit (ook) met mijn autisme te maken misschien, die fixatie op bepaalde dingen?

Een kort gebed dan maar als afsluiting van dit stukje: verlos mij van genotzucht, verlos ons allen van genotzucht. Maak ons vrij, om Jezus wil. Amen.

 

Geluidsoverlast (2)

geluidsoverlast

Schreef ik in mijn vorige blogpost over geluidsoverlast (hier) dat de irritatie daarover makkelijk uit de hand kan lopen ….

….overkwam me dat vandaag op het volkstuincomplex waar ik een tuin met groente en sierplanten heb.

De onderhoudsploeg was bezig op en rond het pad waaraan mijn tuin grenst. Met een bladblazer werd de verharding na gedane arbeid schoon geblazen en dat gaf een hoop herrie. De man die het lawaai producerend apparaat op zijn rug droeg had duidelijk plezier in zijn werk en wist niet van ophouden.
Op een gegeven moment hield ik het niet meer. Ik stapte op hem af en vroeg hem het ding uit te zetten. Hij weigerde vrij bot, waarop ik naar het apparaat reikte en een schakelaar omzette om de blazer tot zwijgen te brengen. De man reageerde hierop door met de blaasmond van zijn machine uit te halen naar mijn gezicht….

Ruzie. Dreigend tegen over elkaar. Grote woorden. Uiteindelijk haalde hij zijn leidinggevende erbij en ging ik terug naar mijn tuin. Met de leidinggevende aan zijn zijde maakte de man zijn klus af en verdween toen uit mijn blikveld. Rust keerde weder, maar mijn dag was verpest.

Thuisgekomen heb ik het bestuur van onze volkstuinvereniging per email ingelicht over het gebeurde. Ben benieuwd hoe zij hierop zullen reageren. Ik wacht het maar af…